Şehrine Ne Kadar Ait Hissediyorsun?

Yurtdışında yaşayanlar için aidiyet hissini anlamak ve yeniden inşa etmek üzerine

Yeni bir şehre taşınmak çoğu zaman heyecan verici bir değişim gibi görünür. Özellikle de çevrenizdeki herkes taşınacağınız yeri övüyorsa... “Orası harika bir şehir, kesin çok seveceksin!” gibi cümleler sık sık kulağınıza çalınır. Sanki sadece yeni bir ev değil, daha mutlu bir hayat da sizi bekliyordur. Zamanla bu fikir öylesine içselleşir ki, taşınmanın mutlulukla eş anlamlı olduğuna inanırsınız.

Ancak bu inanç her zaman gerçeği yansıtmaz. Bazen gerçekten güzel bir şehirde yaşıyor olsanız bile oraya ait hissetmezsiniz. Sokaklarına aşina olursunuz ama onlara bağlanamazsınız. İnsanlarla tanışırsınız ama derin bağlar kuramazsınız. Her şey yerli yerinde gibi görünürken, içinizde bir şey eksik kalır. Bu eksikliği anlamlandırmak çoğu zaman kolay değildir. İşte tam da burada “yer aidiyeti” (place attachment) devreye giriyor.

Yer aidiyeti, yaşadığınız şehre duyduğunuz duygusal bağdır. Orayı “eviniz” gibi hissedip hissetmediğinizi belirleyen, görünmeyen ama güçlü bir bağdır bu. Bir sokağın sizin hikâyenizi anlatması, bir parkta huzur bulmanız, bir kafede kendiniz gibi olmanız... Hepsi yer aidiyetinin parçalarıdır. Bu duygu, sadece coğrafi bir konuma değil, orada yaşanan duygulara, anılara ve ilişkiler ağına bağlıdır.

Yurtdışında yaşayan Türkler için bu aidiyet duygusu daha karmaşık hale gelebilir. Çünkü sadece fiziksel değil, kültürel bir göç de söz konusudur. Alışkın olduğunuz dil, mizah anlayışı, yemek kokuları, sokak sesleri artık yoktur. Başlarda bu değişim heyecan verici gelebilir; fakat zamanla bir tür yabancılaşma duygusu ortaya çıkabilir, hatta ilişkileri yüzeyde tutan, geçicilik hissiyle beslenen bir ruh hali gelişebilir. Sanki bir durakta bekliyor, ama asla inmek istemediğiniz bir treni bekliyormuşsunuz gibi…

Bu durum çeşitli psikolojik belirtilerle kendini gösterebilir: Sürekli taşınma arzusu, bir yere yerleşememe hissi, geçmişe duyulan yoğun özlem, kimlik karmaşası, yalnızlık ve sosyal izolasyon… Kendinizi bir türlü “buranın insanı” gibi hissedemezsiniz. Oysa yaşadığınız yere bağlılık, sadece bulunduğunuz şehirle değil, aynı zamanda kendinizle kurduğunuz ilişkiyle de ilgilidir.

İyi haber şu ki, aidiyet duygusu sabit değil, geliştirilebilir bir duygudur. Zamanla, küçük adımlarla, yaşadığınız yerle aranızda bir bağ kurmanız mümkün. Şehrin ritmini tanımaya çalışmak, mahalledeki esnafla selamlaşmak, size iyi gelen bir rutini oluşturmak, hatta sadece aynı sokakta yürümeyi alışkanlık haline getirmek bile bu süreci besleyebilir. Aidiyet çoğu zaman büyük kararlarla değil, küçük alışkanlıklarla oluşur.

Bu noktada kendinize şu üç basit ama önemli soruyu sorabilirsiniz: Yaşadığınız yer sizi yansıtıyor mu? Dilediğiniz an taşınma şansınız olsa yine burada kalır mıydınız? Ve en önemlisi, bu şehir sizin için bir “ev” gibi mi? Bu sorulara vereceğiniz yanıtlar, yaşadığınız yerle ne kadar bağ kurduğunuzu gösterebilir. Eğer yanıtlarınız sizi tatmin etmiyorsa, bu ille de taşınmanız gerektiği anlamına gelmez. Belki de yapmanız gereken şey, olduğunuz yerde kök salmaya çalışmak ve yeniden bağ kurmanın yollarını aramaktır.

Unutmayın, bir yere ait olmak bazen zaman alır. Ama emek verildiğinde, en yabancı sokaklar bile tanıdık hale gelebilir. Ve belki bir gün, “Ben buraya aitim,” demek hiç de zor gelmez.

Destek almaya başlamak için bize ulaşabilirsin.

"İyi hissetmek parmaklarının ucunda."
Wellmind Online Psikolojik Danışmanlık Platformu

Kaynakça
Warnick, M. (t.y.). How Much Do You Love Your City? Psychology Today. https://www.psychologytoday.com/us/blog/this-is-where-you-belong/201606/how-much-do-you-love-your-city